Dzisiaj krótko, zwięźle i na temat. U mnie w życiu stosunkowo nic się nie dzieje. Ot, rutyna. Z domu do szkoły, ze szkoły do domu i jakoś leci;] Tylko weekendy, tak jak ostatni dają mi jakąś satysfakcję. Nie ma to jak porządne odchamienie- kino, huśtawki i spacer po plaży z przyjaciółmi.. Wszystko pięknie, ale pogoda dobijająca. Mało głowy wiatr nie urwie, tak mocno dmie xD Ogólnie, to taka trochę wczorajsza jestem, bo przez kochane liceum się nie wysypiam.. A może raczej własną głupotę? Obstawiam to drugie. Jak się urodziło taką panikarą jak ja, to nie ma zmiłuj. Noc zarwana przez naukę, wieczny stres. Porażka. Tylko nie wiem po co. Jeszcze wyląduję na jakiś lekach.. Czytanie to ostatnio jedyne zajęcie, które sprawia mi przyjemność. Tylko gdzie ja znajdę dobrze opłacalny i ciekawy zawód związany z książkami? Bibliotekarkom mówimy nie! xD

Hmm.. No i tak się zastanawiam co ze sobą począć. Myślałam o jakichś dodatkowych zajęciach, ale szkoła, nauka i koło teatralne pożerają cały mój czas. Jedyne naprawdę wolne chwile to piątkowy wieczór i sobota. Nie myślę wtedy o szkole.. Albo przynajmniej się staram:) Plany na przyszłość od zawsze niezmienne. Tzn. jedna wielka czarna dziura, zero pomysłów na dalsze życie.. Na razie chce skończyć liceum, zdać maturę i mieć za sobą szkołę średnią.. Potem coś się wymyśli. No nic, to tyle na dzisiaj. Dodatkowo mogę kopsnąć mój ukochany wierszyk, ot tak na poprawę humoru;]

,,To nie sztuka”

To nie sztuka wybudować nowy dom;
Sztuka sprawić, by miał w sobie duszę.
Podków szczęścia nie wyrzuca się na złom,
Nie wynosi się na śmietnik snów i wzruszeń.

To nie sztuka wytrenować sobie mózg;
Sztuka sprawić, by rozumiał ludzi,
By pozwolił nam się wsłuchać w deszczu plusk,
By nie budzić z marzeń nas, jak budzik.

To nie sztuka skomponować super-plan,
Wszystko z góry mieć zaplanowane.
Sztuka z losem grę prowadzić sam na sam
Nie bać się przegranej i … wygranej.

To nie sztuka bijąc, w głośny gong
Nóg tysiące zmusić do tupotu.
Sztuka skomponować tak ulotny song,
Co bezskrzydłym da przyjemność lotu.

To nie sztuka z cudzej studni wodę pić,
Zbierać cudze zasługi i winy.
Sztuka swoim własnym życiem żyć i śnić,
Znaleźć źródło w najsuchszej pustyni.

T.Misiak

No dobra. Chyba pora edytować tego posta i z deka się przedstawić xD

Ten blog został przeze mnie założony.. powiedzmy to szczerze- z przymusu. Z poprzedniego trzeba się było ewakuować, ponieważ zbyt wiele osób zaczęło się nim interesować.. Tzn- osób z kręgu moich znajomych. No i internetowy azyl, w którym pisałam o swoim życiu stał się już-nie-anonimowy. Cóż, tak to jest, jak sama autorka ma za długi język. Ale co tam, było, minęło. Teraz jest nowy blog, nowa przygoda z blogowaniem. Tylko ja wciąż ta sama xD No nic. Na razie chyba tyle. W następnych notkach wracam do stałego trybu- pisania o moim przeciętnym życiu, wpadkach, problemach itp. Trzymajcie się cieplutko, kimkolwiek jesteście;]